– Jak oni tam mają tę regułę milczenia i nie używają kompów, to ciekawe jak się z nimi umówisz? – zagadnąłem Karniaka. – Przez telefon nie pogadasz, maila nie odbiorą, telegramy właśnie poczta zlikwidowała, list będzie szedł długo, a i na odpowiedź trochę poczekamy, jeżeli nie zaginie gdzieś po drodze. Może wyślij gołębia.

Wyciągnąłem rodzinę na marsz niepodległości. Wziąłem ich ze sobą, żeby mi przypadkiem do łba nie strzeliło wkręcić się, zgodnie z wyobraźnią Karniaka, pomiędzy tęczowych. Jak na spolaryzowane społeczeństwo, to ludziska całkiem dobrze się bawili. Reprezentanci najróżnorodniejszych grup od prawa do lewa i z powrotem, od Sasa do Lasa, od Annasza do Kajfasza i jeszcze hopsasa, z rozradowanymi gębami czcili święto odzyskania niepodległości przez Najjaśniejszą i ani myśleli o brani

Wylądowaliśmy w „Śledziku”. Zamówiliśmy do stolika pół litra czystej, takiej zimniuuutkiej, wodę z cytryną i na zagrychę tatara. Mój ośrodek przechowywania pamięci w podstarzałym płacie potylicznym wzdrygał się, co prawda, na wspomnienie tatarów z dawnych lat, takich ze śmierdzącym jajem (fujjj!), ale w „Śledziku” jakość podawanego surowego, mielonego mięsa wołowego, z ogóreczkiem kiszonym, z cebulką i z surowym jajeczkiem, jest po prostu świetna. I zawsze go zamawiam pod wód

Kazimierz Sowa pracował w porcie przy przeładunkach worków z paszą. Kiedy podjeżdżał pociąg, dokerzy tacy jak on, wyładowywali worki z wagonów i przygotowywali je do załadunku na statki, wykonywane z kolei przez dźwigi. Pan Kazimierz był wdowcem z dwiema córkami. Żona zmarła przy porodzie drugiej dziewczynki. Jak to w powojennych czasach z rodzinami bywało, rzadko komu pozostała pełna familia. Kazimierz i jego żona byli powojennymi sierotami i po stracie małżonki chłop nie mi

Pani Jowita Wieniawa z domu Racławska przybyła punktualnie o 12.00. Od razu było czuć wyższe sfery. Zapach drogich perfum rozsiewał się po całej komendzie, zazwyczaj przesyconej smrodem potu złachanych stróżów prawa, goniących w swojej codzienności za bandziorami. Te ostatnie indywidua, też zazwyczaj nie należały do klubu dżentelmenów i gdy lądowały na komendzie, to wraz z nimi lądował tu menelski odór niemytych ciał, niepranych ciuchów i przetrawionego denaturatu.

Helena spotkała Marię kilka lat temu na hali targowej, na stoisku z rybami. Rozpoznała w niej dziewczynę z koloni letnich, z lat młodości. Z tych koloni. Niektórzy ludzie z wiekiem oprócz zmarszczek i ogólnej starości nie zmieniają się i można ich poznać nawet po kilkudziesięciu latach niewidzenia. Taka była Helena i taką też okazała się być Maria.

Na wydziale wiadomość o śmierci profesora wywołała przygnębienie. Zazwyczaj wszyscy lubili tutaj staruszka. Dzielił swój pokój z panią docent od ortografii oraz ze swoim asystentem. Wśród licznych słowników, leksykonów, ksiąg o języku i tego typu innych wydawnictw, nie było pozycji przypominającej okładką tych z regału w domu przy ulicy Urszulanek. Przyjęliśmy założenie, że brakujący wolumin pochodzi z serii wydawniczej i wyglądem okładki przypomina pozostałe. Tak też twierdz

Przeskoczył przez płot ogrodzenia domu profesora bez większych trudności. Był młody, wysportowany. Wcześniej rozejrzał się dookoła i upewniwszy się, że nikt go nie widzi, a przynajmniej on nikogo nie widział, śmignął na drugą stronę ogrodzenia. Trochę czasu zajęło mu zdobycie kluczy. I teraz wyczuwał ich ciężar w kieszeni kurtki. Na dłoniach miał założone dwie pary rękawiczek: chirurgiczne i skórzane. Chirurgiczne kupił dawno temu w sklepie medycznym, skórzane – wczoraj na ha

W samochodzie naszedł mnie nastrój refleksyjny nad społeczeństwem naszym ukochanym. Wczoraj wieczorem, wyprowadzając psa, zauważyłem na trawniku przed jedną wspólnotą mieszkaniową tabliczkę o treści: „Twój pies, Twoja kupa.” I doznałem wreszcie satysfakcji, że jednak ktoś dba o morale naszego społeczeństwa, o odruch empatii i myślenia o drugim człowieku. Taka tabliczka zmusza tych co nie zbierają odchodów pupilka do zadumy nad tym, że nie można myśleć tylko o sobie, ale trzeb

Usiedliśmy od rana nad sprawą mnicha. Przejrzeliśmy zdjęcia z miejsca zbrodni, poczytaliśmy pierwsze zeznania jedynego świadka i odkrywcy zwłok: niejakiego Majchrzaka. Oprócz tego, że narzędziem zbrodni był prawdopodobnie bagnet lub inny podobny długi nóż, nie mieliśmy zupełnie nic. U profesora chociaż namacalnie był przedmiot, którym posłużył się zabójca, tutaj było jedynie przypuszczenie. Mogliśmy też jedynie domniemywać, że morderca oderwał od różańca mnicha krzyżyk i go z

Przywieźliśmy panią Marię do willi profesora. Po drodze uczuliliśmy ją, żeby starła się na spokojnie porównać aktualny obraz poszczególnych pomieszczeń z obrazem jaki ma w pamięci z ostatniej wizyty w domu pracodawcy. Sami ustaliliśmy z Karczem, że dyskretnie będziemy obserwować zachowanie pani Biernat, bo mimo wszystko nie wypadła z kręgu podejrzanych. Co prawda postura kobiety nie pozwalała przypuszczać, że byłaby w stanie śmiertelnie rozwalić komuś głowę, ale w historii kr

Helena stała w zadumie nad mogiłą córki. Przychodziła na jej grób prawie codziennie. Żal po stracie ukochanego dziecka tak bardzo wypełniał jej życie i dom, że nie mogła usiedzieć spokojnie w czterech kątach, nie myśląc o Grażynce. To niesprawiedliwe, że rodzice przeżywają swoje dzieci. Tak nie powinno być. Miała kłopoty z zajściem w ciążę. Dopiero po kilku latach, kiedy już z Henrykiem stracili całkowicie nadzieję, nagle okazało się, że stał się cud. Grażynka urodziła się ta

Stary Kaszub, Gerard Dynia, dwie prześliczne córki miał, jedną wołał Genowefą, drugą zaś Gertrudą zwał. Żona zwała się Gizela. Synów Kaszub miał zaś trzech: pierwszy Gwidon, drugi Gustaw, a najmłodszy zaś był Grzech. Dzieci szybko dorastały, lecz nie chciały ruszać w świat, więc budował obok ojca swą chałupę każdy brat. Córki Kaszub wydał za mąż. Z każdą córką jeden zięć, też przy ojcu pozostali. Nowych chałup było pięć. Że tradycję zaś rodzinną każde z dzieci trzymać chce, w