Helena stała w zadumie nad mogiłą córki. Przychodziła na jej grób prawie codziennie. Żal po stracie ukochanego dziecka tak bardzo wypełniał jej życie i dom, że nie mogła usiedzieć spokojnie w czterech kątach, nie myśląc o Grażynce. To niesprawiedliwe, że rodzice przeżywają swoje dzieci. Tak nie powinno być. Miała kłopoty z zajściem w ciążę. Dopiero po kilku latach, kiedy już z Henrykiem stracili całkowicie nadzieję, nagle okazało się, że stał się cud. Grażynka urodziła się ta

Stary Kaszub, Gerard Dynia, dwie prześliczne córki miał, jedną wołał Genowefą, drugą zaś Gertrudą zwał. Żona zwała się Gizela. Synów Kaszub miał zaś trzech: pierwszy Gwidon, drugi Gustaw, a najmłodszy zaś był Grzech. Dzieci szybko dorastały, lecz nie chciały ruszać w świat, więc budował obok ojca swą chałupę każdy brat. Córki Kaszub wydał za mąż. Z każdą córką jeden zięć, też przy ojcu pozostali. Nowych chałup było pięć. Że tradycję zaś rodzinną każde z dzieci trzymać chce, w

Willa profesora znajdowała się przy ulicy Urszulanek. Jest to ślepa uliczka, niby prawie w centrum, ale de facto, z lasem za plecami domków. Budynki z lat 30-tych nie są może same w sobie wiele warte, tym bardziej, że budowane często metodą tzw. gospodarczą, ale same działki osiągają ceny liczone w milionach. W domu profesora nie znaleźliśmy nic, co posunęłoby śledztwo choćby o milimetr.

– Ty to już nie masz czego znajdować tylko nieboszczyka? – rzucił Stefan do swojej żony Marii. – Mam nadzieję, że się nie przestraszyłaś na dłużej i się odwiesisz? Pani Maria, po powrocie z domu profesora i wstępnym przesłuchaniu przez policję, była bardzo zamyślona i nie odzywała się prawie do męża. Byli małżeństwem od ponad dwudziestu lat. Maria nigdy nie była gadatliwa, co u kobiety jest cechą co najmniej dziwną, ale Stefanowi było z tym dobrze.